Operatie "MINDER"

Less is more! Dat is vanaf deze eigenste dag mijn nieuwe motto ...

De ietwat aandachtige lezer kon afleiden uit de weinige maar betekenisvolle vorige posts dat ik – op zijn zachtst uitgedrukt – niet altijd lekker in mijn velletje hang. Voornamelijk emotioneel is er momenteel echt een hoek af. En dat vertaalt zich door allerhande zenuwsnelwegen en TGV-gewijs ontegensprekelijk in een – wat ik noem – blubberig en catchou-erig lijf.

Geen verminderde eetlust, integendeel!
Geen nood aan beweging, integendeel!
Geen overdreven slapen, integendeel!

En dat wreekt zich ...

Dus, 2 maanden nadat de gemiddelde mens dat normaal doet, maak ik hier ter plaatse, zonder dralen, voor jullie allemaal als getuige, mijn enige goeie voornemen van het jaar: ik word gezonder!

Hoe? Da wee’k nog nie ...

Emoticon

Moe, op, leeg ... Geen woorden kunnen uitdrukken hoe ik me afgelopen dagen weer voelde.

Altijd vreemd gevonden, mensen die “een depressie” hebben. Wat is dat dan? Just a state of mind? Had altijd respect voor die mensen, want ik geloofde echt dat een depressie iets van een ziekte heeft. Maar wie er niet geweest is, kent het ook niet.

Tot voor kort ... I’ve been living on the edge, echt op het randje, val ik erin of niet? Bad luck op tegenslag, stress, eetproblemen, slapeloosheid ... Neen, dit was meer en verder dan de regelmatige dipjes die ik maar al te goed ken van mijn emotionele rollercoaster.

Ben ik er van weg nu? Misschien 5cm, maar ver genoeg om alles terug wat objectiever te bekijken. Vijf cm blijft echter nog steeds gevaarlijk dicht bij de rand.

Oppassen is de boodschap ...

Aardbeving

Waarom ben ik toch altijd zo naïef om te denken dat een nieuw jaar alle ellende kan doen verdwijnen?
Waarom dacht ik dat 2009 wel het ergste jaar was dat kon voorvallen?
Waarom heb ik tot mijn 23ste gestudeerd om nu te moeten vaststellen dat ik het eigenlijk nog altijd niet weet?

2010 is het jaar van de aardbevingen:
- Haïti
- Inbev / HP
- ...

Maar niet in het minst ... Familie! Een schok nooit eerder gevoeld, de grond zakt weg onder mijn voeten, gebeurt dit echt, dit is niet mogelijk, ik geloof het nog steeds niet ...

Serieus: de wereld is voor mij vergaan in die eerste helft van de eerste maand van het eerste jaar van het nieuwe decennium.

Ik houd oprecht mijn hart vast voor wat nog komen zal ...

Lodewijk

Ik zit in een fase in mijn leven.
Gelukkig, want anders was ik dood. Zou dat eigenlijk erg zijn, dood zijn? Geen last van hooikoorts, geen mislukte politiekers, geen verkeersagressie (daar ga ik toch van uit – of zou er in de hemel ook een E19 zijn met godverdomde werken – neen, die ‘godverdomde’ laat ik er in de hemel best af ...) ... Hmm sounds good ...
Neen dus, ik zit in een fase in mijn leven waarin ik niets weet en niets durf en niets onderneem en niet gelukkig ben met status-quo en geen actie onderneem om die te doorbreken, kortom ... ik weet niet wat ik wil! En dan bedoel ik voornamelijk op professioneel vlak.
Ben ik gelukkig met mijn werk of niet? Blijf ik bij mijn werkgever of niet? Indien niet, ga ik bij een ander bedrijf werken of word ik zelfstandig? Doe ik uberhaupt graag dat wat ik doe? Ja of nee? Vaak of nooit? Zwart of wit?
This reminds me of dat verhaaltje van Dimitri Leue – Lodewijk de Koningspinguin. “Lodewijk was een waggelaar, een twijfelaar, een weet-niet-wat-doen-eraar ... Ben ik nu op weg naar de zee of is de zee nu op weg naar mij? ...”
Exactly how I feel. Maar bon, wat doe je ermeer? Ermee gaan slapen, en opstaan. Tijdens het eten, tijdens het spelen met de dochter en tijdens het vrijen ... Dit leidt ertoe dat alles eronder lijdt [nvdr stomme zin – maar wilde gewoon die twee leiden / lijden samenproppen – achteraf bekeken niet zo’n goed idee – kan nog backspacen maar heb er geen zin in ... of toch?].
Pfff, effe breaken ...

Droom

Ongelofelijk toch ...

Dagen, weken, maanden, ja meerdere jaren hebben we erop gewacht. We hebben gezwoegd, gebeden, gevloekt. We hebben op de rand van de afgrond gestaan. We geloofden er niet meer in.

En nu is het zover ... vandaag, morgen of tenminste voor het einde van volgende week!

Dit verandert ons leven! Drastisch! En godverdomme, wat heb ik hier lang op gewacht!

Ons kindje wordt de kroon, de kers op de taart.

Ik weet niet hoe ik het moet uitdrukken. Ben namelijk niet gezegend met een uitzonderlijk schrijftalent, anders had ik meer dan waarschijnlijk de Pulitzerprijs al wel eens gewonnen ... Yeah right!!

Maar dit gevoel is ONBESCHRIJFELIJK. Ik word echt papa ...

LEEF! - S. Bettens

Mag ik nog even, hier bij jou?
Mag ik nog één keer, voor het leven?
Mag ik in stilte, hier bij jou?
Mag ik nog één keer om je geven?

'k Heb niet altijd juist geleefd,
maar toch iets moois geleerd.

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

'k Was je verloren en mij ook,
alles proberen voor ik oud word.
Maar ik sta nog steeds rechtop,
dit keer gewapend voor het koud wordt.

'k Heb je altijd graag gezien,
ben jij mijn geheim misschien?

Want ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Dat ik nu zonder spijt nog verder mag,
nog kans maak dat jij,
dat je weer lacht naar mij,
je lacht naar mij, je lacht naar mij...

En ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef.
Ja, ik leef, en ik leef...
Alles gaat fout,
maar 't is goed zolang ik het beleef,
want ik leef...

Hoofd

Bloemlezing van gedachtenstroom gedurende 1 minuut:

• mobilhome
• golfclubs
• Pericles-buggy
• super mega buik
• 3 portable pc's
• zomerbanden verbruiken meer dan winterbanden
• 2.5d voor weekendje
• rugklachten (luckilly not mine)
• opvang
• partnership
• lekker eten

Is het normaal dat mijn kop een hogesnelheidslijn is voor spinsels, die ikzelf amper kan volgen?

Propaangas

Wat een heksenketel, die afgelopen 2 maanden!

Fantastisch nieuws, het allerallerallerallerbeste uit mijn leven!! Ja, wij hebben den lotto gewonnen! En wat voor een inzet, mijn god, nauwelijks voor waarheid te vatten.

Ik wil genieten, samen met haar! Ik wil er zijn voor haar! En voor haar / hem ... Ik wil de wereld verzetten om haar te behagen. Ik zou naar de maan vliegen als ze graag maanbeitjes zou eten op haar bookes.

Alsof ik de wereld aankan, met mijn ogen dichtgepattext, alsof ik op wolken loop, alsof ik gestuwd word door een propaangas-aangedreven-rakketmotor.

Niks houdt mij tegen!

[** knalt tegen de openstaande deur in alle haast **]

Ik geloof, ik geloof, ik geloof ...

WIIEEHHIIEE!!!!!!!!!

Blijheid, vreugde, euforie, ...
Noem maar op, en Baloe heeft het momenteel allemaal!!

Alsof de afgelopen 2 jaar in het niets verdwijnen, met een plof geluid en een stofwolkje ~ zoals het hoort in de betere tekenfilms.
Alsof de afgelopen 2 jaar een boze droom waren, die veel te lang duurde, maar waaruit ik nu eindelijk wakker wordt.

Het leven lacht mij toe! En samen met met, mijn schatje, mijn o-ik-zie-haar-zo-graag-en-ik-kan-nooit-zonder-haar zielsgenoot en wederhelft!

Ik zou willen schreeuwen, huilen, 4 voudige salto's en 3dubbele loopings maken.

Het is ECHT WAAR, het is zo ver! HIJ heeft het ons bevestigd, en WIJ hebben het gezien en gehoord!!

Dit mag niet meer mislopen! Alles zal ik eraan doen om het te doen lukken ...

Want ja, ik geloof dat het eindelijk goed komt
Eindelijk rust in mijn hoofd en hart
Eindelijk vrede met mezelf
...

Blij ... en toch ...

Yep, alle vroegere problemen met ons mormeltje zijn opgelost: hij eet, hij drinkt, hij doet wat we vragen [soms toch ... het is en blijft natuurlijk een teckeltje ...].

Maar we zitten nog steeds met z'n pootje: blijkbaar is zijn kruisband gescheurd en zou zijn knieschijf afgesleten zijn ... *What the xxxx?* Een hondje van nog geen 1.5j? Nu al versleten? Meer nog, al versleten sinds zijn geboortje?

Neen, normale kost voor liliputters heeft de dierenarts ons wijsgemaakt. 't Ja, wie ben ik dan om eraan te twijfelen. Als ik het zelf zou weten, dan zou ik wel dierenarts zijn offcourse!!!

Remedie: chirurgische ingreep ... of gewoon een operatie om alles terug op poten [letterlijk en figuurlijk] te zetten.

Binnen 3 weken, het aftellen kan beginnen ...

Blij dat het opgelost wordt ... en toch ongerust want zo'n ingreep bij een mini-hond is altijd risicovol ...

Positivisme!

Goeie opmerking, van 'Lifeisadance' ... Waarom zou het inderdaad in het 2de deel minder goed gaan? Waarom zou een positieve metamorfose ondenkbaar zijn?

Dus, met keigoeie voornemens aan 't weekend begonnen. Met schatje naar nieuwjaarsreceptie geweest. Leuk! Eerste keer haar collega's ontmoet, en moet zeggen "dat zijn over 't algemeen wel toffe peren". Enige nadeel: de sluimerende koorts zorgde voor uitbarstingen van lichaamstemperatuur en bijhorden transpiratie-achtige druppels all-over-my-body.

Zaterdag dan: ik zou niets doen, ik zou wat rusten, en mijn lijf de tijd geven om eindelijk eens een beetje menselijk te worden. ... And YES - SO I DID!! Een leuke, winderige, lange wandeling met mormel [i.e. beest hiernaast afgebeeld], en een schoonbroer-in-spe-verjaardag-etentje afgezien, heb ik inderdaad mijn zetel onveilig gemaakt!

Reden van dat niets-doen: ik moest en zou absoluut op zondag paraat zijn! Ja, soldaatgewijs stonden we 's morgens dan ook op om rond de 9-en richting Dranouter te cruisen. Na méér dan een jaar hebben we onze Lasy Sundays - Bongo Bon genuttigd, letterlijk en figuurlijk: uurtje folkmuseum bezoek [was wel OK - maar geen WOOW-gevoel], en dan smultocht! Wandeling met plaatselijke lekkernijen: speculoos, streekwijn, streeklikeur, en Noutse Appeltaart!

Ja, we kwamen, we zagen en overwonnen de wind ... en de negatieve gevoelens en gedachten!

Toch voor even ...

Respect!

Respect
Dat moet je verdienen! Je krijgt het niet zomaar ...

Wel, ik kan u verzekeren: Eikebah heeft het verdiend! Met een blog van meer dan 550000 bezoekers, zomaar beslissen om de blog af te sluiten, omdat ze zich er niet goed meer bij voelde. Omdat ze het beu was te schrijven omdat anderen het verwachtten. DAT, dames en heren, DAT verdient respect! Misschien komt ze ooit terug op eikebah.wordpress.com. Let's hope, want de neurotische en chaotische schrijfsels waren me op het lijf geschreven.

Oh ja, respect is ook datgene, wat nooit aan mij besteed zal zijn. Gebrek aan ballen en guts, een overvloed aan twijfels en zelfmedelijden zorgen ervoor dat ik verdwijn in het niets op deze aardkloot.

Ik zou nu kunnen beginnen over "nieuwe doelen" voor 2008, "verandering", "vanaf nu wordt het anders", ... Maar dat doe ik al 32jaar ... en er is nog geen nanocel aan me verbeterd ... Geen erg, ik onderga, ik panikeer niet meer ... Ik ben me bewust dat ik binnen enkele jaren (hopelijk) in de helft van mijn modale leven ben, en dat die 2de helft al niet veel beter zal worden. So what? I couldn't care less ... Zelfkennis, het begin van mijn remedie?

Gewoon, zo gewoon

Neen



Het was weer niks. Slechte maand gehad. Zwaar ook, ondragelijk eigenlijk.

Is het nu ZO moeilijk? Ik dacht het niet, maar blijkbaar wel.



Maar eventjes genoeg erover. Even een kleine ode aan mijn ega.

Mijn rots in de branding
Mijn zuurstof onder water
Mijn energie
Mijn bloem aan de rozenstruik
Mijn zintuigen
Mijn doen en laten
Mijn thee in het eitje
Mijn patatje in de puree

Vanzelfsprekend maar onmisbaar
Mijn allerliefste schatje
Ik hou van jou

...

11

Een blauwe druppel in de grijze regen
Een sprankel ochtendzon tussen de stapelwolken
Een groen blaadje aan de verwelkte orchidee
Een ware glimlach middenin de voorstelling

Een begin?
Hoop! Houvast ...

Mag het eindelijk? Is dit tastbaar?

Aftellen: 11

Hoop ...

Magisch?

De tijd van 't jaar. Snotteren, sniezen, soezen ...

Zicht, denkvermogen, happiness, gevoel, ... alles op halve kracht.

Wondermiddel, waar ben je ... NU!

Normaal?

"Het kan." - zei hij

"Echt?" - vroeg ik

"Ja" - bevestigde hij

"Maar alles dan?" - twijfelde ik

"Het kan." - stamelde hij

Vreemde conversaties in mijn hoofd ...

Duds and Sloeber

Al bijna een jaar, dat die kleine sloeber ons huisje en onszelf opvrolijkt.

Nooit gedacht dat ik me zo snel aan dat klein ding zou hechten. Denk vaak aan hem, wat zou hij
aan het doen zijn? Slaapt hij? Blaft hij weer heel de buurt wakker? Eet hij weer liever zijn deken en kussen dan zijn brokken?

Soms overvallen me van die duistere en negatieve waanbeelden ... Wat als hij er niet meer is? Wat als hij ontsnapt? Wat dan? Ik probeer, echt waar, om het positieve te zien, maar weet niet zeker of ik dat nog kan.

Samen met mijn schatje, en onze kleine duds lukt het me voorlopig nog net.

Niet weg ... nooit weg ...

Lastig

Ik wil wel, maar kan niet. Uitvluchten altijd opnieuw, geen tijd, te persoonlijk, inspiratieloos …

Drijfzand, ze houden geen steek. Wat zijn 10 minuten in een mensenleven? Is de inherente bestaansreden van een blog niet de persoonlijke touch? Is mijn leven echt zo saai dat er niks over te vertellen valt?

Wat dan? Ik weet het niet. Iets houdt me tegen.

Dat overkomt me onophoudelijk: moeilijk te vatten welke kracht me drijft of tegenhoudt. Wat zijn precies mijn gevoelens? Ben ik gelukkig of niet? Dat is eigenlijk de vraag … Ben ik wel gelukkig? Ik weet het niet. Ik haat mijn eigen onzekerheid en onwetendheid.

In een keurslijf gestoken, misschien niet de persoon die ik wil zijn.
Hoe moet het verder

DIT

DIT IS EEN TEKEN VAN LEVEN ...

Gewoon zonder

26 april was mijn vorige post

Wablief? Al zo lang geleden? Wel ... euh ... ja ... "schaam op mij" ...

Maar ik heb een geweldig excuus, althans dat houd ik me toch voor: ik ben namelijk tijdelijk geveld door het "blanco-mind"-syndroom. Onderzoeken [oh god, I like onderzoeken] (cfr. vorige post) wijzen uit dat een man van 32 jaar dan in de verste verte (en dan spreek ik toch al gauw over een afstand van 3298km) geen inspiratie heeft.

Onderwerpen genoeg, ik zou kunnen blijven doordrammen over dat ene, enge, allesverterende fenomeen uit mijn leven. Maar ik ben een "opkropper". Mijn vrouwtje zegt altijd dat ik dat niet mag doen, 't is sterker dan mezelf.

En dan moet je al knap sterk zijn om mijn eigen kracht te overwinnen, ofzo, denk ik! Denk ik? Da's ook nieuw voor een alles-eter-wat-hem-voorgekauwd-wordt, een go-with-the-flow-er, een moet-ik-me-zorgen-maken-omdat-ik-niet-genoeg-eigen-meningen-heb-er, ... [you get the point]

Dus niks voorlopig, bon, soit, gewoon dagen vullen: opstaan, naar werk, werken, naar huis, eten (maken), afwassen, met monstertje spelen, wandelen, lopen, slapen. Over en over, als het wiel van een fiets in volle afdaling.

Kan ik mezelf veranderen? Kan ik de wereld veranderen? Heb ik het lef en de moed om de wereld te veranderen? No way ... so why even bother ...

*zucht*
*neerslachtigheid valt van het gezicht af te lezen* [als ik een spiegel zou hebben, maar die heb ik niet, wie heeft er een spiegel op zijn pc ...]

Soit, cut the crap, morgenavond naar 't zeetje, "may the wind blow my mind clear ..."

En dan zeggen dat ik iets positiefs wilde schrijven ...