Ik geloof, ik geloof, ik geloof ...

WIIEEHHIIEE!!!!!!!!!

Blijheid, vreugde, euforie, ...
Noem maar op, en Baloe heeft het momenteel allemaal!!

Alsof de afgelopen 2 jaar in het niets verdwijnen, met een plof geluid en een stofwolkje ~ zoals het hoort in de betere tekenfilms.
Alsof de afgelopen 2 jaar een boze droom waren, die veel te lang duurde, maar waaruit ik nu eindelijk wakker wordt.

Het leven lacht mij toe! En samen met met, mijn schatje, mijn o-ik-zie-haar-zo-graag-en-ik-kan-nooit-zonder-haar zielsgenoot en wederhelft!

Ik zou willen schreeuwen, huilen, 4 voudige salto's en 3dubbele loopings maken.

Het is ECHT WAAR, het is zo ver! HIJ heeft het ons bevestigd, en WIJ hebben het gezien en gehoord!!

Dit mag niet meer mislopen! Alles zal ik eraan doen om het te doen lukken ...

Want ja, ik geloof dat het eindelijk goed komt
Eindelijk rust in mijn hoofd en hart
Eindelijk vrede met mezelf
...

Blij ... en toch ...

Yep, alle vroegere problemen met ons mormeltje zijn opgelost: hij eet, hij drinkt, hij doet wat we vragen [soms toch ... het is en blijft natuurlijk een teckeltje ...].

Maar we zitten nog steeds met z'n pootje: blijkbaar is zijn kruisband gescheurd en zou zijn knieschijf afgesleten zijn ... *What the xxxx?* Een hondje van nog geen 1.5j? Nu al versleten? Meer nog, al versleten sinds zijn geboortje?

Neen, normale kost voor liliputters heeft de dierenarts ons wijsgemaakt. 't Ja, wie ben ik dan om eraan te twijfelen. Als ik het zelf zou weten, dan zou ik wel dierenarts zijn offcourse!!!

Remedie: chirurgische ingreep ... of gewoon een operatie om alles terug op poten [letterlijk en figuurlijk] te zetten.

Binnen 3 weken, het aftellen kan beginnen ...

Blij dat het opgelost wordt ... en toch ongerust want zo'n ingreep bij een mini-hond is altijd risicovol ...

Positivisme!

Goeie opmerking, van 'Lifeisadance' ... Waarom zou het inderdaad in het 2de deel minder goed gaan? Waarom zou een positieve metamorfose ondenkbaar zijn?

Dus, met keigoeie voornemens aan 't weekend begonnen. Met schatje naar nieuwjaarsreceptie geweest. Leuk! Eerste keer haar collega's ontmoet, en moet zeggen "dat zijn over 't algemeen wel toffe peren". Enige nadeel: de sluimerende koorts zorgde voor uitbarstingen van lichaamstemperatuur en bijhorden transpiratie-achtige druppels all-over-my-body.

Zaterdag dan: ik zou niets doen, ik zou wat rusten, en mijn lijf de tijd geven om eindelijk eens een beetje menselijk te worden. ... And YES - SO I DID!! Een leuke, winderige, lange wandeling met mormel [i.e. beest hiernaast afgebeeld], en een schoonbroer-in-spe-verjaardag-etentje afgezien, heb ik inderdaad mijn zetel onveilig gemaakt!

Reden van dat niets-doen: ik moest en zou absoluut op zondag paraat zijn! Ja, soldaatgewijs stonden we 's morgens dan ook op om rond de 9-en richting Dranouter te cruisen. Na méér dan een jaar hebben we onze Lasy Sundays - Bongo Bon genuttigd, letterlijk en figuurlijk: uurtje folkmuseum bezoek [was wel OK - maar geen WOOW-gevoel], en dan smultocht! Wandeling met plaatselijke lekkernijen: speculoos, streekwijn, streeklikeur, en Noutse Appeltaart!

Ja, we kwamen, we zagen en overwonnen de wind ... en de negatieve gevoelens en gedachten!

Toch voor even ...

Respect!

Respect
Dat moet je verdienen! Je krijgt het niet zomaar ...

Wel, ik kan u verzekeren: Eikebah heeft het verdiend! Met een blog van meer dan 550000 bezoekers, zomaar beslissen om de blog af te sluiten, omdat ze zich er niet goed meer bij voelde. Omdat ze het beu was te schrijven omdat anderen het verwachtten. DAT, dames en heren, DAT verdient respect! Misschien komt ze ooit terug op eikebah.wordpress.com. Let's hope, want de neurotische en chaotische schrijfsels waren me op het lijf geschreven.

Oh ja, respect is ook datgene, wat nooit aan mij besteed zal zijn. Gebrek aan ballen en guts, een overvloed aan twijfels en zelfmedelijden zorgen ervoor dat ik verdwijn in het niets op deze aardkloot.

Ik zou nu kunnen beginnen over "nieuwe doelen" voor 2008, "verandering", "vanaf nu wordt het anders", ... Maar dat doe ik al 32jaar ... en er is nog geen nanocel aan me verbeterd ... Geen erg, ik onderga, ik panikeer niet meer ... Ik ben me bewust dat ik binnen enkele jaren (hopelijk) in de helft van mijn modale leven ben, en dat die 2de helft al niet veel beter zal worden. So what? I couldn't care less ... Zelfkennis, het begin van mijn remedie?

Gewoon, zo gewoon

Neen



Het was weer niks. Slechte maand gehad. Zwaar ook, ondragelijk eigenlijk.

Is het nu ZO moeilijk? Ik dacht het niet, maar blijkbaar wel.



Maar eventjes genoeg erover. Even een kleine ode aan mijn ega.

Mijn rots in de branding
Mijn zuurstof onder water
Mijn energie
Mijn bloem aan de rozenstruik
Mijn zintuigen
Mijn doen en laten
Mijn thee in het eitje
Mijn patatje in de puree

Vanzelfsprekend maar onmisbaar
Mijn allerliefste schatje
Ik hou van jou

...

11

Een blauwe druppel in de grijze regen
Een sprankel ochtendzon tussen de stapelwolken
Een groen blaadje aan de verwelkte orchidee
Een ware glimlach middenin de voorstelling

Een begin?
Hoop! Houvast ...

Mag het eindelijk? Is dit tastbaar?

Aftellen: 11

Hoop ...

Magisch?

De tijd van 't jaar. Snotteren, sniezen, soezen ...

Zicht, denkvermogen, happiness, gevoel, ... alles op halve kracht.

Wondermiddel, waar ben je ... NU!

Normaal?

"Het kan." - zei hij

"Echt?" - vroeg ik

"Ja" - bevestigde hij

"Maar alles dan?" - twijfelde ik

"Het kan." - stamelde hij

Vreemde conversaties in mijn hoofd ...

Duds and Sloeber

Al bijna een jaar, dat die kleine sloeber ons huisje en onszelf opvrolijkt.

Nooit gedacht dat ik me zo snel aan dat klein ding zou hechten. Denk vaak aan hem, wat zou hij
aan het doen zijn? Slaapt hij? Blaft hij weer heel de buurt wakker? Eet hij weer liever zijn deken en kussen dan zijn brokken?

Soms overvallen me van die duistere en negatieve waanbeelden ... Wat als hij er niet meer is? Wat als hij ontsnapt? Wat dan? Ik probeer, echt waar, om het positieve te zien, maar weet niet zeker of ik dat nog kan.

Samen met mijn schatje, en onze kleine duds lukt het me voorlopig nog net.

Niet weg ... nooit weg ...

Lastig

Ik wil wel, maar kan niet. Uitvluchten altijd opnieuw, geen tijd, te persoonlijk, inspiratieloos …

Drijfzand, ze houden geen steek. Wat zijn 10 minuten in een mensenleven? Is de inherente bestaansreden van een blog niet de persoonlijke touch? Is mijn leven echt zo saai dat er niks over te vertellen valt?

Wat dan? Ik weet het niet. Iets houdt me tegen.

Dat overkomt me onophoudelijk: moeilijk te vatten welke kracht me drijft of tegenhoudt. Wat zijn precies mijn gevoelens? Ben ik gelukkig of niet? Dat is eigenlijk de vraag … Ben ik wel gelukkig? Ik weet het niet. Ik haat mijn eigen onzekerheid en onwetendheid.

In een keurslijf gestoken, misschien niet de persoon die ik wil zijn.
Hoe moet het verder

DIT

DIT IS EEN TEKEN VAN LEVEN ...

Gewoon zonder

26 april was mijn vorige post

Wablief? Al zo lang geleden? Wel ... euh ... ja ... "schaam op mij" ...

Maar ik heb een geweldig excuus, althans dat houd ik me toch voor: ik ben namelijk tijdelijk geveld door het "blanco-mind"-syndroom. Onderzoeken [oh god, I like onderzoeken] (cfr. vorige post) wijzen uit dat een man van 32 jaar dan in de verste verte (en dan spreek ik toch al gauw over een afstand van 3298km) geen inspiratie heeft.

Onderwerpen genoeg, ik zou kunnen blijven doordrammen over dat ene, enge, allesverterende fenomeen uit mijn leven. Maar ik ben een "opkropper". Mijn vrouwtje zegt altijd dat ik dat niet mag doen, 't is sterker dan mezelf.

En dan moet je al knap sterk zijn om mijn eigen kracht te overwinnen, ofzo, denk ik! Denk ik? Da's ook nieuw voor een alles-eter-wat-hem-voorgekauwd-wordt, een go-with-the-flow-er, een moet-ik-me-zorgen-maken-omdat-ik-niet-genoeg-eigen-meningen-heb-er, ... [you get the point]

Dus niks voorlopig, bon, soit, gewoon dagen vullen: opstaan, naar werk, werken, naar huis, eten (maken), afwassen, met monstertje spelen, wandelen, lopen, slapen. Over en over, als het wiel van een fiets in volle afdaling.

Kan ik mezelf veranderen? Kan ik de wereld veranderen? Heb ik het lef en de moed om de wereld te veranderen? No way ... so why even bother ...

*zucht*
*neerslachtigheid valt van het gezicht af te lezen* [als ik een spiegel zou hebben, maar die heb ik niet, wie heeft er een spiegel op zijn pc ...]

Soit, cut the crap, morgenavond naar 't zeetje, "may the wind blow my mind clear ..."

En dan zeggen dat ik iets positiefs wilde schrijven ...

Paternoster

Gelezen in "De Standaard": "Brandweer bevrijdt kleuter van toiletbril"

Wat was er gebeurd? De kleuter, laten we hem Knobbel noemen, Knobbel dus, had zo'n plastieken wc-bril rond zijn nek hangen en mamaatje kreeg het er niet meer af. Gelukkig was daar de heldenploeg brandweermannen met hun leren pakken en hun flashy helmen die in team de bril overwonnen!! Jippie, iedereen vrolijk en blij en dansen en bbq en party a la "Bierfesten" ...

NIET DUS! Stel je voor, een Knobbel van 2.5j die plotseling een WC-bril rond zijn nek heeft hangen. Al eens bij stil gestaan hoe dat ding daar komt? Zouden de ouders dat zomaar hebben laten slingeren? Neen toch, ouders van vandaag de dag zijn de meest complete en perfecte personen uit de geschiedenis van algemene beschaving [nvdr. die ongeveer ... 10j geleden gestopt is].

Neen, Knobbel heeft gewoon met pure macht de pot geruineerd ... Alle wetenschappelijke studies [toch degene die ronddolen in mijn hoofd; en ik zie er veel; want dat is een van mijn positieve eigenschappen: het zien, als een visioen, van wetenschappelijke studies, zomaar, in mijn hersenpan, uit het niets], alles studies wijzen immers op een causaal verband tussen een soortgelijk destructief gedrag op een dergelijke jonge leeftijd, en het fenomeen van terrorist of pastoor op volwassen leeftijd!

Nu, terrorist zijn is op zich geen speciaal gegeven meer vandaag de dag [wat niet wil zeggen dat dit door mijn-eigen-zich-zelve wordt goedgekeurd; integendeel, ze zouden met een grote knal naar Mars moeten worden gebombardeerd, zonder retour-ticket], dus ... eeeeeeeeek ... alweer een pastoor!!

Waar gaat de wereld naartoe ...

Of hoe een onnozel bericht een mens een gans half uur geboeid kan houden ...

Jager

Lastige dagen tegenwoordig. Het leven gaat gewoon verder, het werk, de familie, de vrienden ... Maar ik zit nog vast, vast in die overflow aan gevoelens, vast in mijn hoofd, in mijn ziel, in mijn hele doen en laten.

Ik moet er zijn voor haar, ze heeft me nodig. Maar ik kan zelf niet ... geblokkeerd, vastgeketend. Dat doet me pijn, er niet 200% te kunnen zijn voor haar.

Verdriet en angst en opgejaagdheid en gelatenheid, ze verscheuren me van binnenuit. Aan de oppervlakte een blik in de plooi, rust uitstralend, met een lach en knipoog ... Gelukkig zijn de meeste contacten oppervlakkig, waardoor de waarheid, die in mijn ogen staat geschreven, goed verborgen blijft.

Wat mij enigszins op pad houdt, is muziek. Enkele dagen geleden (met mijn gratis ADSL-credits) Eva De Roovere gekocht op iTunes Store, "Jager".

Rustgevend, eerlijk, uit het hart, alles wat ik niet ben. En dat compenseert. Een stukje uit "Fantastig toch":

"Laten we samen

Dingen doen zingen

Van liedjes die niet bestaan

Laten we samen

Dingen doen zingen

Laten we samen niet bestaan"

"Laten we samen niet bestaan" ...

Fantastig toch?

Ergens onderweg ...

Ochtend, 7h15, file op E19 richting Brussel

“Wel wel wel, het is hier nu ook elke dag hetzelfde.”

- “Ja, “ zei ik “da’s waar. Maar je word dat wel gewoon hoor.”

“Maak dat mijn kippen wijs! Daar geloof ik geen sikkepit van. En waarschijnlijk maakt het je ook nog chagrijnig en prikkelbaar!”

- “Euh ... misschien heb je wel een heel klein beetje gelijk” hoorde ik mezelf stamelen.

“Tuurlijk heb ik gelijk! En het vreet aan je, en je wordt er pissig en ziek van, en je wil dat het stopt! Laat het stoppen! STOPPEN!!!!”

- “CUT THE CRAP!” ... nooit gedacht dat ik zo kon brullen. Misschien ooit, een keer, uit mijn rol, verkeerde plaats, verkeerd moment. Maar nu! Hij zal het geweten hebben ...

Vijf minuten stilte

“Ben je gelukkig?”

* zucht *

- “Tuurlijk” probeer ik doodleuk, terwijl ik maar al te goed weet dat dit mijn grootste en eeuwigdurende leugen is ... Het is de stadswal, die me beschermt. No way dat ik me even zal blootgeven aan anderen ... Alleen mijn vrouwtje begint me te kennen, alleen zij mag soms weten welke gedachten en mijmeringen voortdurend mijn zelfvertrouwen en levensvreugde aanvallen ...

“Leugenaar!!! Leugenaar!!! Leugenaar!!!”

- “STOP ERMEE! OF JE VLIEGT ER STANTE PEDE UIT”

“Doe maar, je krijgt me niet uit je hoofd. Ik zit hier warm en veilig ...”

*super diepe zucht*

Het is me wat, ik krijg ze nooit weg, die vervelende stemmen in mijn hoofd ...

Regenboog

Lente
Blauw, fris
Glimlach, blijheid
Zon, op ieders gelaat

Kleuren
Bloemen, bomen en stofjes
Stralend
Weerspiegeld rondom

En toch
De aanblik, hulpeloos
Schreien
Koud gepak door een naakte realiteit

Lente en zomer
Verafgod door zovelen
Waarom kan dan alleen
Winter deze pijn zachtjes helen

Het weekend komt eraan. Geen moment te vroeg!

Ook al was het een "korte" week, ook al was het paasverlof, van de algemeen verwachtte "rust" (alles is relatief) kwam er eigenlijk geen snars in huis. En wat ik nog vreemder vind, blijbaar komt dat gevoel ook bij vele anderen (1) of anderen (2) terug.

Maar goed, rust dus. De broodnodige zaliggevendheid van een algemene gemoedstoestand in rust in onontbeerlijk. Zelden is het menselijk lichaam in staat om onuitputtelijk het hoofd te bieden aan stressaanvallen, depressieve gedachtenstromen, en onzekerheidsgevoelens.

Wanneer overwin ik eindelijk de demonen?
Wanneer overstijg ik deze hitte van het hellevuur?
Wanneer maak ik eindelijk deel van het grote geheel?

Het weekend brengt raad ... zal ... moet ... hopelijk

Over de zee en zo

De Zee, Domburg, Nederlandse kust ...

Zondagochtend, "destination paradise"! Wat een zaliggevend gevoel, geen gecastreerde kater of breedsmoelkikker te bespeuren op de weg, just me, myself and I (en vrouwtje, en Zico natuurlijk ...).

Soit, parkeerplaatsen en parkings ... ja, DAAR hebben de Hollanders niet zoveel kaas van gegeten. 10min ronddolen in het centrum later (die, btw, slechts een habbekrats groot was: ik schat zo'n totale lengte van ... 1km), eindelijk een parking gevonden. 1.40EUR PER UUR!!! Afzetters!!! Maar goed, het is hun recht, en ik zou waarschijnlijk net hetzelfde doen. Voor die prijs verwacht Baloe natuurlijk kwaliteit ... en groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat de plaatsen eigenlijk maar voorzien waren voor Matchbox-type-vierwielers.

De stranddoop van Zico dan: het contentement stond op zijn snoet af te lezen. Huppelen, springen, worstelen in het zand, eerst aarzelend maar daarna als een volleerde zwemmer het zoute water trotseren. En dan ook nog eens: meer dan 8km gewandeld! Voor een liliputter als Zico moet dat een wereldreis lijken, maar hij kwam, hij zag en hij overwon!

Ikzelf genoot het meest van de wind, die eindelijk, al was het maar voor enkele uren, alle gedachten en bekommeringen uit mijn hoofd joeg. Dank u wind!

Dank u zee
Respect!

... al is dat niet altijd even gemakkelijk!

Diep in mij borrelt er een brandend verlangen om nu al het positieve uit de vorige blog met een pletwals in de grond te boren. Diep in mij overheerst nog altijd dat destructieve, boven de zonnige kant ...

Maar wat baat het, wat schaadt het ... Voel ik me gelukkiger als ik die donkere wolken weer laat bovendrijven? Zal ik echt voordeel halen uit het opnieuw neerpennen van mijn frustraties, woede, hulpeloosheid en verdriet?

[2 minuten twijfel gaan voorbij]

Neen! Niet vandaag! Een verlengd weekend staat voor de deur. Opgepast hollandse zee, here we come!!! Baloe, zijn vrouwtje en Zico natuurlijk.

Het wordt zijn eerste optreden op het strand. Als 6 'maandenige' zal hij waarschijnlijk moeten opboksen tegen allerhande kalven a la bouvier, of rotweiler, of scheper, of ... Maar geen angst! Baloe en Vrouwtjesbeer gaan hem goed beschermen! Desnoods steek ik hem in mijn zak: met zijn 35 cm lang en 18cm hoog zal dat zeker geen probleem zijn ...

Wat er ook van weze, het weer wordt mooi, het weekend wordt lang, de paasklokken komen (hopelijk toch) ... dus ... GENIET!

Beeeee happy

Soms moet een mens gewoon gelukkig zijn met hetgeen hij heeft.
Lang leve de mensen die veel hebben?
Hmm ... zal ik eens over nadenken.

Wat mij betreft: het gaat op dit moment niet zo slecht met me. Mijn vel past redelijk goed rond mijn ziel en er is echt wel een evenwicht tussen weinig vervelende en vervelende gevoelens.
Ik moet ook echt leren om de leuke vibraties op een hoger schavotje te plaatsen dan al het negatieve. Hoe moeilijk dat ook is, hoe overweldigend de boze gedachten zich ook opstellen tegenover de harmonieuze.

Alvast een poging:

• Ik vind het fantastisch dat ik loop. Toegegeven, de nieuwe Mohammed Mouhrit is niet aan me verloren, maar het "voelt" gewoon lekker ...
• De zon schijnt zich te pletter in deze vroege lentedagen
• Dat ene, wat ons leven al 2 jaar beheerst, komt stilaan in een stroomversnelling
• Liefde is ... zo mooi

Ik moet, en zal, en wil het positieve in de schijnwerpers brengen.

Moet, en zal, en wil ...