Magisch?

De tijd van 't jaar. Snotteren, sniezen, soezen ...

Zicht, denkvermogen, happiness, gevoel, ... alles op halve kracht.

Wondermiddel, waar ben je ... NU!

Normaal?

"Het kan." - zei hij

"Echt?" - vroeg ik

"Ja" - bevestigde hij

"Maar alles dan?" - twijfelde ik

"Het kan." - stamelde hij

Vreemde conversaties in mijn hoofd ...

Duds and Sloeber

Al bijna een jaar, dat die kleine sloeber ons huisje en onszelf opvrolijkt.

Nooit gedacht dat ik me zo snel aan dat klein ding zou hechten. Denk vaak aan hem, wat zou hij
aan het doen zijn? Slaapt hij? Blaft hij weer heel de buurt wakker? Eet hij weer liever zijn deken en kussen dan zijn brokken?

Soms overvallen me van die duistere en negatieve waanbeelden ... Wat als hij er niet meer is? Wat als hij ontsnapt? Wat dan? Ik probeer, echt waar, om het positieve te zien, maar weet niet zeker of ik dat nog kan.

Samen met mijn schatje, en onze kleine duds lukt het me voorlopig nog net.

Niet weg ... nooit weg ...

Lastig

Ik wil wel, maar kan niet. Uitvluchten altijd opnieuw, geen tijd, te persoonlijk, inspiratieloos …

Drijfzand, ze houden geen steek. Wat zijn 10 minuten in een mensenleven? Is de inherente bestaansreden van een blog niet de persoonlijke touch? Is mijn leven echt zo saai dat er niks over te vertellen valt?

Wat dan? Ik weet het niet. Iets houdt me tegen.

Dat overkomt me onophoudelijk: moeilijk te vatten welke kracht me drijft of tegenhoudt. Wat zijn precies mijn gevoelens? Ben ik gelukkig of niet? Dat is eigenlijk de vraag … Ben ik wel gelukkig? Ik weet het niet. Ik haat mijn eigen onzekerheid en onwetendheid.

In een keurslijf gestoken, misschien niet de persoon die ik wil zijn.
Hoe moet het verder

DIT

DIT IS EEN TEKEN VAN LEVEN ...

Gewoon zonder

26 april was mijn vorige post

Wablief? Al zo lang geleden? Wel ... euh ... ja ... "schaam op mij" ...

Maar ik heb een geweldig excuus, althans dat houd ik me toch voor: ik ben namelijk tijdelijk geveld door het "blanco-mind"-syndroom. Onderzoeken [oh god, I like onderzoeken] (cfr. vorige post) wijzen uit dat een man van 32 jaar dan in de verste verte (en dan spreek ik toch al gauw over een afstand van 3298km) geen inspiratie heeft.

Onderwerpen genoeg, ik zou kunnen blijven doordrammen over dat ene, enge, allesverterende fenomeen uit mijn leven. Maar ik ben een "opkropper". Mijn vrouwtje zegt altijd dat ik dat niet mag doen, 't is sterker dan mezelf.

En dan moet je al knap sterk zijn om mijn eigen kracht te overwinnen, ofzo, denk ik! Denk ik? Da's ook nieuw voor een alles-eter-wat-hem-voorgekauwd-wordt, een go-with-the-flow-er, een moet-ik-me-zorgen-maken-omdat-ik-niet-genoeg-eigen-meningen-heb-er, ... [you get the point]

Dus niks voorlopig, bon, soit, gewoon dagen vullen: opstaan, naar werk, werken, naar huis, eten (maken), afwassen, met monstertje spelen, wandelen, lopen, slapen. Over en over, als het wiel van een fiets in volle afdaling.

Kan ik mezelf veranderen? Kan ik de wereld veranderen? Heb ik het lef en de moed om de wereld te veranderen? No way ... so why even bother ...

*zucht*
*neerslachtigheid valt van het gezicht af te lezen* [als ik een spiegel zou hebben, maar die heb ik niet, wie heeft er een spiegel op zijn pc ...]

Soit, cut the crap, morgenavond naar 't zeetje, "may the wind blow my mind clear ..."

En dan zeggen dat ik iets positiefs wilde schrijven ...

Paternoster

Gelezen in "De Standaard": "Brandweer bevrijdt kleuter van toiletbril"

Wat was er gebeurd? De kleuter, laten we hem Knobbel noemen, Knobbel dus, had zo'n plastieken wc-bril rond zijn nek hangen en mamaatje kreeg het er niet meer af. Gelukkig was daar de heldenploeg brandweermannen met hun leren pakken en hun flashy helmen die in team de bril overwonnen!! Jippie, iedereen vrolijk en blij en dansen en bbq en party a la "Bierfesten" ...

NIET DUS! Stel je voor, een Knobbel van 2.5j die plotseling een WC-bril rond zijn nek heeft hangen. Al eens bij stil gestaan hoe dat ding daar komt? Zouden de ouders dat zomaar hebben laten slingeren? Neen toch, ouders van vandaag de dag zijn de meest complete en perfecte personen uit de geschiedenis van algemene beschaving [nvdr. die ongeveer ... 10j geleden gestopt is].

Neen, Knobbel heeft gewoon met pure macht de pot geruineerd ... Alle wetenschappelijke studies [toch degene die ronddolen in mijn hoofd; en ik zie er veel; want dat is een van mijn positieve eigenschappen: het zien, als een visioen, van wetenschappelijke studies, zomaar, in mijn hersenpan, uit het niets], alles studies wijzen immers op een causaal verband tussen een soortgelijk destructief gedrag op een dergelijke jonge leeftijd, en het fenomeen van terrorist of pastoor op volwassen leeftijd!

Nu, terrorist zijn is op zich geen speciaal gegeven meer vandaag de dag [wat niet wil zeggen dat dit door mijn-eigen-zich-zelve wordt goedgekeurd; integendeel, ze zouden met een grote knal naar Mars moeten worden gebombardeerd, zonder retour-ticket], dus ... eeeeeeeeek ... alweer een pastoor!!

Waar gaat de wereld naartoe ...

Of hoe een onnozel bericht een mens een gans half uur geboeid kan houden ...

Jager

Lastige dagen tegenwoordig. Het leven gaat gewoon verder, het werk, de familie, de vrienden ... Maar ik zit nog vast, vast in die overflow aan gevoelens, vast in mijn hoofd, in mijn ziel, in mijn hele doen en laten.

Ik moet er zijn voor haar, ze heeft me nodig. Maar ik kan zelf niet ... geblokkeerd, vastgeketend. Dat doet me pijn, er niet 200% te kunnen zijn voor haar.

Verdriet en angst en opgejaagdheid en gelatenheid, ze verscheuren me van binnenuit. Aan de oppervlakte een blik in de plooi, rust uitstralend, met een lach en knipoog ... Gelukkig zijn de meeste contacten oppervlakkig, waardoor de waarheid, die in mijn ogen staat geschreven, goed verborgen blijft.

Wat mij enigszins op pad houdt, is muziek. Enkele dagen geleden (met mijn gratis ADSL-credits) Eva De Roovere gekocht op iTunes Store, "Jager".

Rustgevend, eerlijk, uit het hart, alles wat ik niet ben. En dat compenseert. Een stukje uit "Fantastig toch":

"Laten we samen

Dingen doen zingen

Van liedjes die niet bestaan

Laten we samen

Dingen doen zingen

Laten we samen niet bestaan"

"Laten we samen niet bestaan" ...

Fantastig toch?

Ergens onderweg ...

Ochtend, 7h15, file op E19 richting Brussel

“Wel wel wel, het is hier nu ook elke dag hetzelfde.”

- “Ja, “ zei ik “da’s waar. Maar je word dat wel gewoon hoor.”

“Maak dat mijn kippen wijs! Daar geloof ik geen sikkepit van. En waarschijnlijk maakt het je ook nog chagrijnig en prikkelbaar!”

- “Euh ... misschien heb je wel een heel klein beetje gelijk” hoorde ik mezelf stamelen.

“Tuurlijk heb ik gelijk! En het vreet aan je, en je wordt er pissig en ziek van, en je wil dat het stopt! Laat het stoppen! STOPPEN!!!!”

- “CUT THE CRAP!” ... nooit gedacht dat ik zo kon brullen. Misschien ooit, een keer, uit mijn rol, verkeerde plaats, verkeerd moment. Maar nu! Hij zal het geweten hebben ...

Vijf minuten stilte

“Ben je gelukkig?”

* zucht *

- “Tuurlijk” probeer ik doodleuk, terwijl ik maar al te goed weet dat dit mijn grootste en eeuwigdurende leugen is ... Het is de stadswal, die me beschermt. No way dat ik me even zal blootgeven aan anderen ... Alleen mijn vrouwtje begint me te kennen, alleen zij mag soms weten welke gedachten en mijmeringen voortdurend mijn zelfvertrouwen en levensvreugde aanvallen ...

“Leugenaar!!! Leugenaar!!! Leugenaar!!!”

- “STOP ERMEE! OF JE VLIEGT ER STANTE PEDE UIT”

“Doe maar, je krijgt me niet uit je hoofd. Ik zit hier warm en veilig ...”

*super diepe zucht*

Het is me wat, ik krijg ze nooit weg, die vervelende stemmen in mijn hoofd ...

Regenboog

Lente
Blauw, fris
Glimlach, blijheid
Zon, op ieders gelaat

Kleuren
Bloemen, bomen en stofjes
Stralend
Weerspiegeld rondom

En toch
De aanblik, hulpeloos
Schreien
Koud gepak door een naakte realiteit

Lente en zomer
Verafgod door zovelen
Waarom kan dan alleen
Winter deze pijn zachtjes helen

Het weekend komt eraan. Geen moment te vroeg!

Ook al was het een "korte" week, ook al was het paasverlof, van de algemeen verwachtte "rust" (alles is relatief) kwam er eigenlijk geen snars in huis. En wat ik nog vreemder vind, blijbaar komt dat gevoel ook bij vele anderen (1) of anderen (2) terug.

Maar goed, rust dus. De broodnodige zaliggevendheid van een algemene gemoedstoestand in rust in onontbeerlijk. Zelden is het menselijk lichaam in staat om onuitputtelijk het hoofd te bieden aan stressaanvallen, depressieve gedachtenstromen, en onzekerheidsgevoelens.

Wanneer overwin ik eindelijk de demonen?
Wanneer overstijg ik deze hitte van het hellevuur?
Wanneer maak ik eindelijk deel van het grote geheel?

Het weekend brengt raad ... zal ... moet ... hopelijk

Over de zee en zo

De Zee, Domburg, Nederlandse kust ...

Zondagochtend, "destination paradise"! Wat een zaliggevend gevoel, geen gecastreerde kater of breedsmoelkikker te bespeuren op de weg, just me, myself and I (en vrouwtje, en Zico natuurlijk ...).

Soit, parkeerplaatsen en parkings ... ja, DAAR hebben de Hollanders niet zoveel kaas van gegeten. 10min ronddolen in het centrum later (die, btw, slechts een habbekrats groot was: ik schat zo'n totale lengte van ... 1km), eindelijk een parking gevonden. 1.40EUR PER UUR!!! Afzetters!!! Maar goed, het is hun recht, en ik zou waarschijnlijk net hetzelfde doen. Voor die prijs verwacht Baloe natuurlijk kwaliteit ... en groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat de plaatsen eigenlijk maar voorzien waren voor Matchbox-type-vierwielers.

De stranddoop van Zico dan: het contentement stond op zijn snoet af te lezen. Huppelen, springen, worstelen in het zand, eerst aarzelend maar daarna als een volleerde zwemmer het zoute water trotseren. En dan ook nog eens: meer dan 8km gewandeld! Voor een liliputter als Zico moet dat een wereldreis lijken, maar hij kwam, hij zag en hij overwon!

Ikzelf genoot het meest van de wind, die eindelijk, al was het maar voor enkele uren, alle gedachten en bekommeringen uit mijn hoofd joeg. Dank u wind!

Dank u zee
Respect!

... al is dat niet altijd even gemakkelijk!

Diep in mij borrelt er een brandend verlangen om nu al het positieve uit de vorige blog met een pletwals in de grond te boren. Diep in mij overheerst nog altijd dat destructieve, boven de zonnige kant ...

Maar wat baat het, wat schaadt het ... Voel ik me gelukkiger als ik die donkere wolken weer laat bovendrijven? Zal ik echt voordeel halen uit het opnieuw neerpennen van mijn frustraties, woede, hulpeloosheid en verdriet?

[2 minuten twijfel gaan voorbij]

Neen! Niet vandaag! Een verlengd weekend staat voor de deur. Opgepast hollandse zee, here we come!!! Baloe, zijn vrouwtje en Zico natuurlijk.

Het wordt zijn eerste optreden op het strand. Als 6 'maandenige' zal hij waarschijnlijk moeten opboksen tegen allerhande kalven a la bouvier, of rotweiler, of scheper, of ... Maar geen angst! Baloe en Vrouwtjesbeer gaan hem goed beschermen! Desnoods steek ik hem in mijn zak: met zijn 35 cm lang en 18cm hoog zal dat zeker geen probleem zijn ...

Wat er ook van weze, het weer wordt mooi, het weekend wordt lang, de paasklokken komen (hopelijk toch) ... dus ... GENIET!

Beeeee happy

Soms moet een mens gewoon gelukkig zijn met hetgeen hij heeft.
Lang leve de mensen die veel hebben?
Hmm ... zal ik eens over nadenken.

Wat mij betreft: het gaat op dit moment niet zo slecht met me. Mijn vel past redelijk goed rond mijn ziel en er is echt wel een evenwicht tussen weinig vervelende en vervelende gevoelens.
Ik moet ook echt leren om de leuke vibraties op een hoger schavotje te plaatsen dan al het negatieve. Hoe moeilijk dat ook is, hoe overweldigend de boze gedachten zich ook opstellen tegenover de harmonieuze.

Alvast een poging:

• Ik vind het fantastisch dat ik loop. Toegegeven, de nieuwe Mohammed Mouhrit is niet aan me verloren, maar het "voelt" gewoon lekker ...
• De zon schijnt zich te pletter in deze vroege lentedagen
• Dat ene, wat ons leven al 2 jaar beheerst, komt stilaan in een stroomversnelling
• Liefde is ... zo mooi

Ik moet, en zal, en wil het positieve in de schijnwerpers brengen.

Moet, en zal, en wil ...

... vs Baloe

Baloe

Ja, dat wil ik zijn.

Ik word Baloe. Vanaf nu, geen eigen naam meer onder mijn posts.
Gedaan, finis, geendet, finished, stop, halt, no more, done, streep, genoeg!!!

Ik word Balou, een beer met zijn eigen grappige, zorgzame, en emotionele momenten.

Ik ben nu Baloe

Baloegroet u!
Baloe voelt zich goed.
Baloe, Baloe, Baloe
Wiehieeeee!
Woehoeeeee!

Het was goed gepland! Het zou een leuk weekend worden, met wat tuinkarweitjes, wat shoppen, wandelen met Zico, een potje zaalvoetbal ... Ja, het zou een leuk weekend worden ...


En het begon goed.

Vrijdag

Met mijn schatje naar den Ikea, eens kijken voor een mooi houten terrastafeltje en 2 stoelen. Bwaa, niks gevonden, toch niet wat past op ons super-size terras van 1.3m op 2.8m. Geen panniek, weekend is nog lang.

Wat gezorgd voor noodzakelijk eten en drinken en dan laat op de avond (rond 21h30) er nog op uitgetrokken om te joggen - week 4 van mijn "Start-to-Run" programma.



Zaterdag
GSM in pan, firma sponsort, dus ... hup naar de MediaMarkt. Ik wilde absoluut zo'n fancy opklap-ding, maar voila ... eerste teleurstelling vandaag: mijn zielige zwakke persoonlijkheid toch maar weer eens laten ompraten door wat verkoopers-bullsh*t en naar huis met een of ander super-goed-uitgerust toestel, "en dit alles tegen meer dan een schappelijke prijs". Mijn nieuwe aanwinst:


Voor de rest van de dag(en) ... 't ja, misschien in volgende posts.

Het komt neer op: moeilijke momenten, dipjes, hartpijn, neusamputaties, decadentie, ...

Later ... misschien ...
Ja, misschien later

En mijn volgende plan is:

Ik wil muziek maken
Ik wil sporten
Ik wil een eigen zaak beginnen
Ik wil studeren
Ik wil veel, heel veel
Ik wil sympathiek zijn
Ik wil assertief zijn
Ik wil alles goed kunnen, of tenminste een beetje
Ik wil rust
Ik wil ontspanning
Ik wil onthaasting
Ik wil boeken lezen
Ik wil schilderen en tekenen

Maar ik kan het niet
Maar ik wil het niet
Maar ik vind altijd wel een ronduit achterlijk excuus om mijn dromen te verguizen

Ik wil mijn dromen niet blokkeren
Ik wil niet zo lui en naief en initiatiefloos zijn
Ik wil niet van deze klotebol verdwijnen zonder tenminste een gooi te hebben gedaan naar mijn aspiraties

Twijfel, onzekerheid, verlammende angst
Hoe geraak ik hieruit?

En toen

Ogen verzonken in het ijle
Hoofd op springen, explosie aan gedachten
Hartslag sneller dan het licht
Onrust gierend door de aderen
Krampachtig verzet
Twijfel, gevoed door angst en zorgen
Zonder reden,
Uit het niets,
Gewoon

Wat moet ik nu?

Kurt for Gold!

Tot zover de theorie

Mijn kwak-avontuur is dus lichtjes anders gelopen ... Hoezeer ik ook mijn best deed, ik kreeg gewoon geen bal geraakt ...

Gevolg: 3-2 verlies ...

Met die optie had ik natuurlijk geen rekening gehouden ... the story of my life. "What if"'s niet genoeg uitgevlooid ...

Maar niet getreurd, heb er tenminste een goed gevoel aan overgehouden.

En een zere rug ...

En stijve billen ...

En een waggelende eendenpas de afgelopen dagen ...

Ik ga ECHT terug meer aan sport doen. Ik beloof het ... misschien ... als ik tijd heb (lees: maak) ...

En dan te weten dat ik in mijn dromen altijd een topathleet ben ...

Kwakken

Major dilemma!!

Heb toegezegd om met mijn baas vanavond te gaan squashen. Very bad idee!

Ah jaa, kan alleen maar verliezen:
Als ik verlies, dan ben ik een slechte squasher, een wussy, een nerd, een loser ...
Als ik win, ben ik te competitiegericht, kan ik me niet ontspannen, ... en trap ik op zijn – overigens redelijk kleine – tenen.

Wee oh wee, help mij uit de nood!

Winnen, verliezen, winnen, verliezen ... it’s tearing me apart!

Misschien moet ik een forfait forceren (... van een alliteratie gesproken)! Neen! Niet van mezelf, ik kan best wel tegen een stootje. Maar hij daarentegen ... ai, hij ook ... Daarom juist: FORCEREN!!

Ik denk bijvoorbeeld aan een slecht gericht balletje recht tussen zijn ogen (neen, niet erin, zo sadistisch ben nu ook weer niet), of een uit-mijn-handen-glijdende squash racket ... Maar dan moet er weer een ambu komen enzo, neen, dat is echt te veel gedoe. Misschien moet ik hem gewoon tegen de betonnen muur kwakken, waarbij ik hem – een kop kleiner zijnde dan ik – letterlijk doorheen een pletwals haal ... en het dan steken op “mijn lompe, niet mobiele lijf waarover ik overigens geen controle heb”.

Ja, dat wordt het ... Briljant! Ik ben een genie!

*zucht*

Tenzij ik vanavond met migraine in bed lig door al mijn gepieker over niets minder dan een stom en nutteloos squashspelletje ...